Pimcore 11 nie ma webservice'u REST, więc mappio zapisuje przez API GraphQL Datahub: obiekty znajdowane po key, tworzone w wybranym przez Ciebie folderze, aktualizowane po jednym języku. Konektor jest w wersji beta, a ta strona mówi dokładnie, co robi, a czego nie.
ConnectionPliki dostawców są tworzone dla ludzi. Pimcore jest zbudowane pod schemat. Praca polega głównie na dystansie między jednym a drugim, a ten dystans wraca z każdym nowym plikiem.
Pimcore 11 go usunął. Wszystko idzie przez konfigurację Datahub, którą tworzysz sam, i która decyduje, które klasy są do czytania i zapisu, oraz przechowuje klucz API.
Obiekt Pimcore nie jest adresowany atrybutem identifier, ale key wewnątrz drzewa folderów. Wiersz dostawcy musi trafić na key, zanim cokolwiek da się zapisać.
Pola lokalizowane są aktualizowane per język, co oznacza, że szeroki wielojęzyczny katalog to wiele małych mutacji, a nie jeden dokument.
Mapowanie rysujesz na kanwie. Trudne reguły opisujesz zwykłym językiem i są kompilowane raz do stałej reguły, więc uruchomienia pozostają powtarzalne. Poniżej opisujemy, co dokładnie robi strona Pimcore.
Tworzysz konfigurację Datahub w Pimcore, udostępniasz klasy, które chcesz zapełnić, ustawiasz klucz API w security definition i ją aktywujesz. mappio łączy się z tym endpointem za pomocą klucza. W Pimcore nic nie jest instalowane.
Wybierz klasę, a szyna atrybutów ogranicza się do jej pól, tak samo jak rodzina albo szablon w dwóch pozostałych systemach PIM.
Przed zapisem mappio sprawdza key, których zamierza dotknąć, i decyduje dla każdego wiersza, czy to utworzenie, czy aktualizacja. Sprawdzenie znajduje też obiekty nieopublikowane, więc obiekt utworzony w poprzednim uruchomieniu jest aktualizowany, a nie duplikowany.
Nowe obiekty są tworzone w ścieżce folderu ustawionej per profil. Gdy konfiguracja Datahub udostępnia foldery obiektów, wybierasz go z przeszukiwalnego drzewa czytanego na żywo z Pimcore; gdy nie udostępnia, wpisujesz ścieżkę.
Jedno utworzenie, potem jedna mutacja aktualizacji na język, z kontrolowanym tempem, żeby duży katalog nie zalał endpointu. Aktualizacja bez treści jest pomijana, a nie wysyłana.
Wgrywanie, link do udostępniania lub odbiór e-mail, wizualny edytor przepływu, przekształcenia kompilowane przez AI, bloki Translate i Compose, dry-run wiersz po wierszu, workflow zatwierdzania, tryby create, update i upsert oraz delta sync są identyczne jak w ścieżkach Ergonode i Akeneo. Różni się tylko zapis.
Wartości są zapisywane przez mutacje aktualizacji Datahub, per język. Wartości select są mapowane na kody, których oczekuje Twoja klasa; mappio nie tworzy nowych wartości ani pól w definicji klasy.
Wolimy, żebyś przeczytał to przed rejestracją, niż odkrył w drugim tygodniu. Każdy punkt poniżej to rzeczywista granica konektora Pimcore dzisiaj.
Dziś zapisuje do rzeczywistej instancji Pimcore: znajduje obiekty po key, tworzy je w folderze docelowym i aktualizuje wartości per język. Ma mniej funkcji niż konektory Ergonode i Akeneo, a wszystkie są tu wymienione.
Obiekt utworzony przez mappio nie jest publikowany. Publikacja pozostaje decyzją w Pimcore. Sprawdzenie po key znajduje obiekty nieopublikowane, więc kolejne uruchomienie aktualizuje ten obiekt, a nie tworzy drugiego.
Brak rodziców wariantów i osi, brak tworzenia wartości select ani opcji, brak wzbogacania opcji i brak przejść statusu workflow. To funkcje Ergonode i Akeneo.
Nie da się utworzyć nowego pola klasy z edytora. Definicja klasy jest zarządzana w Pimcore.
Sprawdzenie po key porównuje wszystkie foldery. Jeśli ten sam key istnieje dwa razy, otrzymujesz ostrzeżenie o duplikacie, a zapis trafia na pierwsze trafienie.
Szeroki wielojęzyczny katalog idzie wolniej niż wsadowe ścieżki zapisu Ergonode i Akeneo, gdzie wiele produktów jedzie w jednym żądaniu.
Czytanie folderów obiektów jest domyślnie wyłączone w konfiguracji Datahub. Włącz je, aby dostać drzewo folderów, albo wpisz ścieżkę docelową.
Pimcore 11 przez API GraphQL Datahub. Pimcore 11 nie ma webservice'u REST, więc Datahub jest powierzchnią integracji. Tworzysz konfigurację Datahub, udostępniasz klasy, które chcesz zapełnić, ustawiasz klucz API w jej security definition i ją aktywujesz.
Dziś zapisuje do rzeczywistej instancji Pimcore: znajduje obiekty po key, tworzy je w folderze docelowym i aktualizuje wartości per język. Jest młodszy niż konektory Ergonode i Akeneo i ma mniej funkcji, wymienionych na tej stronie. Nazywamy go beta, żebyś mógł ocenić to sam.
Nie. Obiekty utworzone przez mappio trafiają nieopublikowane, a publikacja pozostaje decyzją w Pimcore. Sprawdzenie istnienia znajduje obiekty nieopublikowane, więc późniejsze uruchomienie aktualizuje utworzony obiekt, a nie tworzy kolejnego.
Po key obiektu. Przed zapisem mappio przegląda key, których zamierza dotknąć, i decyduje dla każdego wiersza, czy to utworzenie, czy aktualizacja. Sprawdzenie porównuje key we wszystkich folderach, więc jeśli ten sam key istnieje dwa razy, otrzymujesz ostrzeżenie o duplikacie, a zapis trafia na pierwsze trafienie.
Tak. Wszystko przed zapisem jest takie samo jak dla Ergonode i Akeneo: kanwa przepływu, przekształcenia, reguły kompilowane przez AI, bloki Translate i Compose, dry-run wiersz po wierszu, workflow zatwierdzania i delta sync.
Edytor, przekształcenia i workflow są wspólne. Różni się tylko ścieżka zapisu dla każdego PIM, więc każdy konektor ma własną stronę.
Utwórz obszar roboczy, podłącz swoją instancję Pimcore i zmapuj pierwszy plik dostawcy. Czternaście dni bezpłatnie, w okresie próbnym nie obciążamy karty.
